 |
 |
|
|
چندوقتیست هرشب خود را به دست ثانیه ها می دهم و با صدای موزون تیک تاک ساعت نظاره گر گذر عمر هستم، شب ها را تا دیرگاه درکش و قوس افکارم غوطه ور، و تا سپیده ی سحر بیدارم، انگار کم کم به شب زنده داری عادت کرده ام و بهتر می توانم صدای نفسهایم را که در روز مجالی برای شنیدنش نیست بشنوم. گاهی فراموش میکنم من هم زنده ام، آنقدر شلوغی ذهن و آنقدر مشغله ی کاری و افکار گوناگون به سراغم می آید و ناجوانمردانه چینی تنهایی ام را در هم می شکند که ناخودآگاه به همه کس و همه چیز بدبین میشوم. بدبین که نه، حس غریبی ست که آرامش را جستجو می کند |
||
|
+
نوشته شده در یکشنبه ۷ شهریور ۱۳۸۹ساعت 12:53 توسط محمدحسین
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||