داشتم فکر می کردم که ما آدما واقعا برای چی خلق شدیم و باید هدف زندگی و آینده امون چی باشه؟ ثروت؟شهرت؟علم؟موفقیت؟ همهی اینا خوبه و لازمه ی زندگی و مفید و مثبته اما ی وقت هایی همین کمال طلبی ها باعث خودخواهی می شه . خودخواهی بیشاز حد عواقب بدتری که به دنبالش داره.

خوبه که آدم برای موفقیتش کار های مختلف انجام بده . سفر کنه ،تجربه کنه،مهاجرت کنه یا خیلی کارای دیگه ولی همه ی این ها به چه قیمت؟ به قیمت ناراحت کردن عزیز ترین کسامون به قیمت برهم خوردن زندگی کسانی که بدجوری مدیونشونیم؟به قیمت بد کردن حال آدما؟ بهای خودخواهی ما چقدره؟ اصلا ارزشش رو داره ؟ مگه ما چقدر زنده ایم ؟چقدر زندگی می کنیم؟

کوچیک تر بودم دلم می خواست آدمی باشم که بعد از مرگم یادم کنن مثل مخترع ها و بزرگان. اما الان فهمیدم می شه چزی کشف نکرد و خوب زندگی کرد. می شه خوشحال بود حتی اگر سخت زندگی کرد. می شه تو یادها موند حتی اگر چیزی اختراع نکرد.

لعنت به مالی از دنیا که آدم ها رو از هم دور می کنه.

مگه مال دنیا فقط پوله؟ مال دنیا یعنی اون چیزی که فقط به درد دنیا می خوره و بس.

زندگی حتی ارزش یک چین روی پیشونی رو نداره وقتی که از ناراحتی باشه!