وقتی یکی حالش به هر دلیل بیرونی و درونی داغونه همه باش راست یا دروغ همدردی می کنند . در تراژدی ها دو عنصر همدردی و استتیک وجود داره و با قهرمان تراژدی همدردی می کنه و تکریمش می کنه ..

بعضی رنج ها هست که آدم ابراهیم وار خودش به تنهایی باید به دوش بکشه . دهشتناکه . 

خیلی سخته همه امید آدم به یک "لطف محال" باشه  . لطف محال اسمش رو خودشه . لطفی که هیچ دلیلی براش  نه در زمین نه در آسمون نیست. کی میتونه به لطف محال دل ببنده ؟